We ontsteken de kaarsen, op onze adventskrans rond onze wereldbol en belichten enkele thema’s ver en dichtbij. We nemen u mee in een verhaal van moeilijke ervaringen dit jaar, maar trachten hier ook kracht uit te putten naar de toekomst.

We leven met de seizoenen en de natuur. In september brachten we een bijdrage over de meerwaarde van de herfst. Hoe de symboliek van de herfst verweven is met het leven. Deze week blijven we stilstaan bij de winter. Een tijd waarin we in een winterslaap verkeren of toch niet?

De eerste sneeuw viel voor het winter werd. Een land van tegenstellingen met seizoenen vol uitersten: een hete zomer met geen regering, een natte herfst en geen regering, een ijskoude winter en nog steeds geen regering. Gelukkig zijn er nog constanten in het leven, alhoewel?

 

 

 

Een ecologische winterslaap

 

Deze koude en donkere tijd brengt een beetje licht als een flakkerende kaars op een adventskrans. De advent brengt hoop op nieuw leven, een betere wereld misschien. Maar we moeten vaak aanvaarden dat in realiteit alles trager verloopt dan we zelf zouden willen. De klimaattop van Cancun heeft zijn verwachtingen niet ingelost, de ecologische voetafdruk blijft te groot. De natuur gaat eraan, het enige dat beslist werd, is dat we het gewoon wat trager gaan doen. Economische grootmachten liggen weinig wakker van de klimaatveranderingen in de derde wereld. Ze trekken zich niets aan van wat er in het huis van hun buur gebeurt of het dorp verderop… als individualistische mensen die enkel kijken naar hun eigen gewin. We hebben wel besloten dat de temperatuur op aarde niet meer dan 2°C mag stijgen…

We leven in een samenleving waar leven met pollutie onvermijdelijk is, het enige wat we nog kunnen doen is bepalen aan hoeveel gif we ons blootstellen.

Fijnstofnorm, radioactieve straling, gsmstraling, mestactieplan of nitraatnormen, enzovoorts, het gaat allemaal over het beperken van giftige stoffen in het milieu  of de vermoedelijk nefaste straling voor onze gezondheid. Maar de wereld blijft ronddraaien: overstromingen, orkanen, vloedgolven ten spijt.

 

Zijn wij nu allemaal in slaap gewiegd door onze welvaart? Enkele jaren geleden waren wij in Nieuw-Zeeland. Een land dat getroffen wordt door de meeste huidkankers statistisch gezien, omdat boven de zuidpool het gat in de ozonlaag hangt waardoor ook schadelijke straling in Nieuw-Zeeland valt. Een prachtige natuur vol uitersten. Tropische plantengroei, hoge bergen als de alpen, fjorden zoals in Scandinavische landen en gletsjers. We zouden het graag later samen met onze zoon nog eens willen bezoeken, maar zou er nog een gletsjer zijn om te beklimmen? Een vraag die misschien wel vlugger realiteit kan worden dan we denken.

 

 

 

Een moralistische winterslaap

 

Het witte winterlandschap dekte ook de storm binnen de kerk van dit voorjaar over het pedofielschandaal dicht. Zoals een wit deken alles bedekt en vormeloos maakt, zo blijkt de rust teruggekeerd te zijn in de Kerk. Het zijn echter wonden die zullen genezen, maar een blijvend litteken zal er ons aan herinneren. De Kerk is nooit sterk geweest als communicator. Gelukkig hebben we nog een hechte kerkgemeenschap (met een kleine k) die het taboe niet uit de weg gaat. Mensen blijven vieren rond het christelijk gedachtengoed.

Het is niet omdat sommige mensen slecht zijn die dit gedachtengoed belichamen, of toch zouden moeten, dat het christelijk geloof slecht is. Mensen maken fouten, mensen kunnen slecht zijn en ogenschijnlijk alles waarmee ze verbonden zijn in hun negatieve spiraal meesleuren. We moeten ons daar bij neerleggen dat mensen fouten maken. Zij moeten daarvoor rekenschap afleggen tegenover onze maatschappij, juridisch en zelfs spiritueel.

 

Deze schokeffecten kunnen bijdragen om trachten het beste van onszelf te geven en de juiste weg te kiezen. Maar we blijven mensen en mensen zijn feilbaar. We mogen ons echter hier niet achter verstoppen, we moeten er sterker uitkomen. We leven in een tijd waarin het publiek geheim van allerlei maatschappelijk instituties eindelijk wordt doorprikt. Wat decennia gefluisterd werd, wordt nu hardop gezegd. Maar het gebeurt niet alleen in de kerk… ook het onderwijs, sport, jeugdbeweging, overal waar mensen elkaar ontmoeten, daar kan het ook fout gaan.

Dat neemt niet weg dat we moeten blijven uitgaan van de positieve intenties voor elkaar. De kanker heeft zich gemanifesteerd, een chemokuur kan redding zijn. Zoals bij een chemokuur zowel de slechte cellen als de goede cellen aangevallen worden, hopen we met het tweede kaarsje van de adventskrans  dat de goede cellen zich daarna herstellen, terug hun taak opnemen om weer gezond te worden.  We hopen dat de Kerk versterkt uit deze crisis komt met weinig uitzaaiingen.

 

 

 

Een digitale winterslaap

 

Ook WikiLeaks is een product van onze tijd. We leven op de digitale snelweg. Het internet is uitgegroeid tot een heelal aan informatie. De ‘big bang’ van het heelal achterna, deint de informatie op internet uit naar het oneindige. In onze maatschappij is informatie macht geworden. En zoals elke bron van macht kan deze als een wapen gebruikt worden. Wat moeten wij denken over deze informatielekken. Is dit het topje van de ijsberg voor de titanic van deze wereld, de grootmacht Amerika?

Zal deze informatiestroom als derde vlammetje van de adventskrans het grote licht  brengen in de toekomst of zal de diplomatie een mysterie blijven zoals de bijbel slechts het verhaal vanuit vier perspectieven geeft. Wie weet welke onthullingen volgen, zullen zij ons dichter bij de waarheid brengen?...

 

 

 

Een terroristische winterslaap

 

De vierde kaars op de adventskrans brengt licht in een wereld vol geweld. Terrorisme blijft een realiteit in onze wereld. Het komt zelfs dichterbij. Na London en Madrid in Europa, nu Stockholm…  In deze winterslaap mogen we dit niet aan ons laten voorbijgaan. We moeten hoop koesteren opdat we morgen wakker worden in een meer verdraagzame wereld. Waar mensen niet omwille van  hun gelijk of het grote gelijk van hun godsdienst onschuldigen uitmoorden. In deze kerstdagen moeten we juist verdraagzaamheid brengen.

 

 

 

Licht ontsteken is een opdracht

 

Op 21 december beginnen de dagen terug te lengen. Kerstmis is immers een ver-christelijkt heidens lichtfeest. In de donkere winter ontstaat ook het licht voor de zomer, die dan op zijn hoogtepunt terug afneemt… Zoals een sinusgolf deinen wij op en neer. Regelmatig wakker geschud door een ecologische of klimatologische ramp. Regelmatig verslagen door één of ander schandaal zelfs in de Kerk, maar evengoed in onze moderne maatschappij zoals met WikiLeaks . Tenslotte het terrorisme die als een stormram op de poorten van onze Westerse Christelijk geïnspireerde maatschappij ramt.

In deze onzekere tijd moeten we niet in een winterslaap vallen, maar alert blijven. Verdraagzaam in je huis, in je buurt. In de kleine dingen rond ons heen helpen waar het kan. Want in een spiegelpaleis kan één enkele kaars een licht ontsteken zoals een vuurtoren aan de kust een groot onheil kan voorkomen. Weet dat je met één enkele lucifer een enorm vuur kan doen oplaaien.

Laten we daarom de vuren van hoop samen aansteken.

 

 

Een zalige Kersttijd…

 

KDK