Wanneer de maand december aanbreekt, weet je dat we in de donkerste weken van het jaar aanbeland zijn. Buiten is het koud, grijs en guur. Mensen haasten zich om vlug thuis te zijn. Binnenskamers trachten wij het gezellig te maken: er is de fijne warmte van de kachel en we steken de sfeerlichten aan. En ja, we hebben dit jaar al kunnen genieten van een mooi wit wonderlandschap.

 

Het vredige winterkarakter weerspiegelt zich niet in wat we de laatste weken hebben kunnen lezen in de kranten. We werden geconfronteerd met toch eerder gruwelijke feiten: asielzoekers (families met kleine kinderen) sliepen ‘s nachts buiten in de vrieskou. Een onthaalmoeder bracht een baby zware en blijvende letsels toe. Een gezin in Wemmel werd uitgemoord. De weekendongevallen kostten het leven aan zoveel jonge mensen. Misschien stel je je dan de vraag: in wat voor een wereld leven we toch?

 

Anderzijds worden we geconfronteerd met lichtvoetige, vaak onbenullige tv-programma’s. Ze dienen vooral om ons te ontspannen en te ontstressen na een drukke dagtaak. Van platvloerse stand-up comedians tot wulpse dametjes die komen aandraven in ‘Komen eten’. We vinden het leuk en we weten weer waar we kunnen over praten op het werk. Je zou haast gaan denken dat mensen enkel nog geïnteresseerd zijn in spectaculaire en sensationele dingen. Brood en spelen zeiden de Romeinen al in hun tijd.

 

In december gaan we ook met zijn allen massaal op jacht naar geschikte eindejaarscadeautjes voor onze familie en vrienden. Op mijn beurt wil ik jullie ook drie ‘geschenkjes’ aanbieden voor onder de kerstboom.  Symbolische geschenken waar je nooit genoeg van krijgt. Het gaat er hier om onszelf de vraag te stellen als (groot)ouder: Welke fundamenten en waarden geef ik mee aan mijn (klein)kinderen? Drie overwegingen als kerstcadeau.

 

1) Er zijn voor elkaar

In gezinsverband geven jongeren en ouders vaak aan dat er thuis veel met elkaar gepraat wordt. ‘We kunnen thuis alles zeggen’ is een opmerking die je veel van jongeren hoort. Ik durf dat toch wat te relativeren. Uit eigen ondervinding weet ik dat ‘s ochtends en in de avondspits tussen 6 en 8 uur er niet altijd tijd is om er echt voor elkaar te zijn. Met enige zin voor overdrijving zou ik stellen dat je als ouder al blij bent wanneer je de drukte overleeft.

Soms heb ik ook de indruk dat ouders hun grotere kinderen te snel als volwassen beschouwen. ‘Ze kunnen hun plan al trekken’. Opgroeiende kinderen vragen om ouders en mensen op wie ze kunnen rekenen en vertrouwen én die hen indien nodig terechtwijzen.

Je kan niet genoeg investeren in mensen en kinderen. Hiermee bedoel ik (jonge) mensen laten voelen dat ze er mogen zijn. De nestwarmte die je op die manier aanbiedt, is van onschatbare waarde. Het maakt mensen sterk en weerbaar. Hoe meer je geïnvesteerd hebt in je kind, hoe meer het zal kunnen weerstaan aan de verleidingen van media, mode en reclame.

Niet alleen laten voelen, maar ook het uitspreken dat je elkaar graag ziet, is belangrijk. Onlangs vertelde een moeder me het verhaal van haar zoon. Hij had als tiener een heel moeilijk parcours afgelegd met een mislukte schoolcarrière, slechte vrienden,... Nu als twintiger had de zoon zijn leven terug op de rails gekregen. De moeder was heel trots op haar zoon. Toen ik haar vroeg of ze dit ook al aan haar zoon gezegd had, bleef ze het antwoord schuldig. Een compliment, een woord van waardering, doet mensen groeien.

 

2) Zielsrust gevraagd

We leven in een snel evoluerende wereld. (Jonge) mensen leven in een wereld van laptops, iPods, Facebook... Iedereen is altijd en overal bereikbaar. Er is ook de overdreven aandacht voor het uiterlijke. We zijn fanatiek bezig ons lichaam te verzorgen. Gezondheid, fitness, gezond voedsel: het is allemaal heel belangrijk. Vergeten we niet dat ook onze geest, onze ziel, ‘voedsel’ nodig heeft. Dit ‘geestelijk voedsel’ kunnen we vinden in de stilte. In een wereld waarin lawaai nooit veraf is, moeten we de stilte leren herwaarderen. De stilte is immers de voorwaarde om te kunnen bezinnen, te verwonderen, te mediteren om alles even op een rijtje te kunnen zetten. Stilte is ook nodig om God te kunnen horen.

 

3) De vrede zij met u

Het spreekwoord zegt dat het gras altijd groener lijkt aan de overkant. Wij weten wel dat we ons niet moeten vergelijken met anderen, want gelukkiger word je er niet van. Er is altijd wel iemand die meer succes heeft, een betere carrière, kinderen die beter studeren, een mooier huis,... Stop dus met te kijken naar de buurman. Wat kan je dan wel doen? Positief denken en te-vrede-n zijn over jezelf en het leven dat je leidt. Je kan je laten inspireren door positieve voorbeelden die je motiveren om zo een beter mens te worden.

 

 

 

Jongeren beelden het vredesteken uit

 

 

Tenslotte zou ik er nog aan willen toevoegen dat gelovigen de ‘echte’ vrede, de diepe zielsrust vinden in God. En dat verwachten we met advent: uitkijken naar het kerstekind als ultieme voorbeeld voor heel de wereld. Het specifieke wat Jezus ons geleerd heeft, is de blijvende oproep dat ieder kind dat geboren wordt uniek en de moeite waard is. Mensen moeten er zijn voor elkaar en vooral de solidariteit met de zwaksten staat hier voorop. Het is deze advent niet anders. Ondanks sombere krantenberichten brengt ook deze advent ons opnieuw Hoop en Licht.

 

 

Laurens De Coninck