Vorig weekend is de advent begonnen. Een jaarlijks terugkerende periode binnen onze christelijke traditie. Vier weken waarin we ons voorbereiden op Kerstmis, het feest van Christus' geboorte in ons en in de wereld. Uitzien naar de komst van de Heer.

 

Advent heeft alles te maken met de grote droom die Jezus in zijn leven had. De hoop dat mensen meer en meer zo met elkaar zouden omgaan dat ze elkaar hoog houden en niet klein maken. Dat de liefde de boventoon mag voeren, dat er vrede mag zijn. Uitzien naar de komst van dat Rijk van God is de kern van deze adventsperiode. Dat rijk van vrede en liefde is er al, soms, even, op onze beste momenten.

 

Als ik de geest van de advent in één kerngedachte zou moeten samenvatten, dan zou ik zeggen: "Wij wachten op God". Maar als ik dat zeg: "Ik wacht op God", dan komt er direct twijfel in mij op. Want, wacht ik wel werkelijk op God? Wij wachten op Kerstmis, wij wachten op de vrede en dat alles heeft zeker met God te maken, maar het is toch ook weer niet hetzelfde als: wachten op God.
Hoe kan ik me dat voorstellen, wat betekent dat eigenlijk: "Ik wacht op God"? Wij, christenen, wij weten dat God komen zal op het einde van ons leven. Ons leven eindigt niet in het niets, iedereen die valt in de dood, valt in Gods handen. Wij vallen niet in het ijle, in het lege.
Maar dat wachten op God valt ons toch ontzettend moeilijk. God kan zolang op zich laten wachten, wij merken eigenlijk toch zo weinig van zijn komst in ons leven. Hoe dikwijls horen wij niet de klacht, ook van gelovige mensen: "Waar zijt Gij, God, als ik ziek ben, als ik oud word? Waar zijt Gij, God, er is zoveel lijden en onrecht in de wereld. Gij moet toch weten, God, dat ons geloof niet altijd zo rotsvast is, dat wij zomaar een heel leven lang kunnen wachten".

Juist voor die mensen zegt de evangelist: "Wees waakzaam". De Heer is komende, juist in deze schijnbaar godverlaten wereld. God komt tot ons in duizenden dingen, elke dag opnieuw, maar dan mogen wij niet slapen, wij moeten alert zijn voor de lichtsignalen die God ons zendt.

 

 

De adventsperiode vraagt aandacht voor het thema:

“WERK ARMOEDE WEG”-VOOR ONS GEEN CARRIÈRE IN ARMOEDE!

 

Elk jaar focust Welzijnszorg in deze periode op een ander facet van armoede en uitsluiting. In het verlengde van vorig jaar, gaat de campagne 2010 verder over arbeid. Maar we zetten een stapje verder en kijken naar mensen die ons land binnenkwamen en meer nog dan anderen te maken krijgen met uitsluiting en achterstelling. Om aan werk te geraken zijn er heel wat hindernissen en drempels. Het leven in clandestiniteit, het gebrek aan scholing en talenkennis spelen parten om aan een degelijk inkomen en aan sociale waardering te geraken. Maar ook vooroordelen tegenover mensen van een andere afkomst, asielzoekers, vluchtelingen werpen dammen op zodat mensen in onderscheiden werelden gaan leven.

Geen gemakkelijke boodschap, want het confronteert ons met onszelf en onze visie op mensen die anders zijn.

 

 

 

 

Toelichting bij de centrale symboliek in de kerk: het beeld van de slagboom

 

Een slagboom sluit af. Een doorgang of een toegang wordt versperd.

Afsluitbomen of barelen zien we bij spoorwegen, bruggen en tunnels, op fabrieksterreinen, parkeergarages, campings, overheidsgebouwen en bedrijven... 

Ook bij het betreden van natuurdomeinen of privéterreinen.

Vroeger trof je ze bij ons ook aan bij de landsgrenzen.

 

Een slagboom is een barrière. Hij geeft een grens aan. Er is een gebied vóór de slagboom en een gebied erna.

Slagbomen gaan open en dicht. Ze gaan niet vanzelf open. Je moet er wat voor doen.

 

 

Elke zondag een andere invalshoek, met een tweede symbool erbij

 

Eerste zondag: Onbegrensde mogelijkheden.

Symbool bij de slagboom: wekker. Het is tijd om te starten en op weg te gaan.

 

Tweede zondag: Tussen twee werelden.

Symbool bij de slagboom: bijl. Zijn we klaar om de hindernissen uit de weg te ruimen?

 

Derde zondag: Grenzen verleggen.

Symbool bij de slagboom: krukken. De blinden zullen zien en de lammen zullen lopen.

 

Vierde zondag: Grenzeloze liefde.

Symbool bij de slagboom: lege kribbe. We kijken uit naar de komst van het kind.

 

Kerstmis: De slagboom is neergehaald en deel geworden van de kerststal.

Onze keuze is definitief gemaakt en samen met het Kerstkind gaan we aan de slag.

 

 

Elk weekend wordt er ook een gebedskaartje uitgedeeld met een tekening erop met 4 kaarsjes en elke week brandt een kaarsje meer.

 

Ook hier elke week een aansporing:

 

Eerste weekend: Wees waakzaam.

Tweede weekend: Word wakker.

Derde weekend: Vat moed.

Vierde weekend: Genade en vrede.

En natuurlijk is er de adventskrans: hij herinnert ons eraan: “het is advent” (= tijd van voorbereiding op Kerstmis).

 

 

 

 

De affiche van Welzijnszorg krijgt ook een centrale plaats in de kerk

 

 

 

 

 

In Opstal is er op zondag 12 december aansluitend bij de H. Mis een actie “Soep op de stoep”.

In Buggenhout-Centrum is er aansluitend bij de Buggenhout-Bidt op donderdag 16 december een actie “Soep op de stoep”.

In Opdorp was er vorig weekend de actie “Soep op de stoep”.

 

 

 

Moge deze advent een zinvolle voorbereidingstijd worden naar Kerstmis.

 

Paul Redant