Heel de
vergadering werd stil en men luisterde naar de
verhalen.
(Handelingen
15,12)
Wat vooraf
ging
We konden met ons
gezin kort geleden samen met een 20-tal andere
gelovige gezinnen en een paar begeleidende priesters
deelnemen aan een vijfdaagse. Bedoeling was op een
ongedwongen maar toch ernstige manier eens alle tijd
te nemen om ons geloof onder de loep te houden en
het wat intenser te beleven. Het werd een bijzonder
deugddoende ervaring voor alle deelnemers. Terwijl
de kinderen een eigen programma hadden onder leiding
van een fantastisch monitorenteam, waren er voor de
volwassenen interessante sprekers en getuigenissen.
Er was tijd en ruimte voor gebed, we mochten
regelmatig samen eucharistie vieren en boeiende
mensen ontmoeten. Sommigen ontdekten hun partner
opnieuw of op een andere manier.
We bezochten ook een
trappistenabdij. En daar was het dat er een portie
stille tijd op ons lag te wachten. Dat was voor mij
persoonlijk toch wel een nieuwe ervaring. We kregen
namelijk de opdracht om ons gedurende enkele uurtjes
alleen in stilte terug te trekken. “Noodzakelijk om
tot jezelf te komen”, aldus de begeleider. Hij
vertelde daarbij het volgende inleidende verhaal:
‘Tijdens een
bezinning kregen de deelnemers de opdracht zich een
tijd in stilte af te zonderen. De priester die de
bezinning begeleidde kreeg van een retraitant de
vraag waarvoor dat nu wel goed was. Hij had het er
knap lastig mee en zag er vooral het nut niet van
in. De priester antwoordde niet onmiddellijk maar
nam de man mee naar een waterput op de binnenplaats
van het bezinningshuis. Hij roerde met een stok door
het water en vroeg de man vervolgens wat hij in het
water zag. ‘Niets’ antwoordde die. En hun gesprek
kabbelde verder over koetjes en kalfjes Een paar
minuten later toen het putwater weer tot rust
gekomen was, vroeg de priester voor een tweede maal
wat hij in het water zag. Deze keer antwoordde de
man : ‘Ik zie mezelf’.
Het is een
begin…
Met dit verhaal in
het achterhoofd begaf ik me naar een rustig plekje
in het groen op weg naar de stilte. Ik legde me op
mijn rug in het gras en tuurde naar de hemel.
Aanvankelijk had ik weinig gedachten, maar al gauw
concentreerde ik me op enkele fundamentele waarden
in mijn leven, dingen die mij bijzonder bezig
houden, ja waar ik in het dagelijkse leven soms van
wakker lig. Ik ademde rustig in en uit en trachtte
me in gedachten te laten meedrijven met de
schapenwolkjes in de lucht. En ik geraakte er van
overtuigd dat ik al mijn zorgen mocht leggen in de
handen van God. Dat “inzicht” gaf me een diepe
innerlijke rust. Een soort rust die ik nooit meer
kwijt zou willen. En ik werd vervuld van een diep
gevoel van dankbaarheid.
De stille tijd
waarvan ik op voorhand overtuigd was dat hij mij
veel te lang zou duren, bleek uiteindelijk veel te
kort te zijn. Hoe zou ik -eens thuisgekomen- deze
stilte kunnen vasthouden?
‘Ik ontdekte
dat ik minder en minder te zeggen had,
tot ik
uiteindelijk stil werd en begon te luisteren.
En in die
stilte hoorde ik de stem van God.’
(Sören Kierkegaard)
Back to life, back to reality
Nog niet goed en wel
terug in ons eigen huis valt het me onmiddellijk op
: het is geen seconde stil in huis, de rustige sfeer
van de voorbije dagen is zoek en spontaan omgetoverd
tot een aaneenschakeling van geluiden. Het
luidruchtige spelen van de kinderen, de opdringerige
telefoon, voorbijrijdende auto’s , zingende vogels
in de tuin, muziekinstrumenten, storende
tv-geluiden…tot je oren ervan tuiten.
Wanneer het dan toch
even stil wordt, betrap ik mezelf of één van de
kinderen erop het stiltemoment te willen “opvullen”
door iets te vragen, te zingen, te fluiten, te
kuchen,… Stilte krijgt niet spontaan een plaats in
ons leven.
Met name kinderen
associëren stilte vaak met een verplichting. Net
zoals op school in de rij, in de klas, soms zelfs
aan tafel…moét je stil zijn. Toch heeft stilte
eerder iets met vrijmaken en ruimte creëren te maken
dan met onderdrukking. Net als de kinderen moeten
ook wij volwassenen ons daar –terug ?- van bewust
worden.
Stilte kan namelijk
oneindig veel meer zijn dan de afwezigheid van
geluid.
Stilte kan in zijn
puurste vorm het eindresultaat zijn van een proces
van “verstilling”: een proces van vertragen,
verlangzamen, onthaasting, stilvallen, stil staan…en
tegelijk ook verminderen, verkleinen, loslaten…
Dan komt er in het
eigen drukke bezig zijn ruimte en tijd voor…iets
anders.
De stille tijd kan je
helpen stilstaan bij je eigen handelen, de richting
die je hebt gegeven aan je leven. Je kijkt als in
een spiegel…Het kan een tijd zijn van bezinning en
van ontvankelijk worden voor wat er zich dan in die
vrijgekomen ruimte aandient. Zo kan uit de stilte
een ander, nieuw leven ontstaan.
Christelijke
meditatie
Stille meditatie is
voor de christen een weg naar zichzelf, naar de
andere, naar De Ander, naar God. De geest van de
gelovige wordt zich in diepe stilte bewust van zijn
eigen bron : De Geest die in hem woont, de Geest van
Liefde.
Dagelijks wat tijd
nemen voor meditatie, konden we dat maar. Want zij
hervormt, zij verdiept. In de meditatie zoekt de
christen bij God te zijn, bij Jezus, bij de Heilige
Geest. In de meditatie laat hij zijn gedachten los,
alle gedachten, ja zelfs de ‘vrome’ gedachten.
Meditatie gaat nu
eenmaal niet over ‘denken’ maar over ‘zijn’ met als
doel de mysterieuze en stille aanwezigheid van God
in ons toe te laten. In het begin helpt ze onze
verstrooide geest tot rust, stilte en aandacht te
brengen. Daarna brengt ze ons, christenen, mogelijk
tot een ervaring van Liefde en uiteindelijk zet ze
ons aan die liefde aan anderen door te geven in het
dagelijks leven.
Stilte roept het
mediteren in ons wakker. Als we willen mediteren
worden we stil. Beiden reiken elkaar de hand,
helpen en versterken elkaar.
Vakantieplannen
In de bib ontdekte ik
het boek ‘Mindfulness voor kids’ van David Dewulf,
een doe-boek voor kinderen samen met hun ouders. Het
kan kinderen helpen hun gevoelens te plaatsen, ermee
om te gaan, aandachtig te worden en tot rust te
komen. Dat sterkt dan weer het zelfvertrouwen.
Ouders en kinderen zetten op die manier samen
stappen naar meer rust en harmonie. Belangrijk in
onze wereld waar zoveel stress heerst, ook in onze
eigen kleine wereld.
Een mogelijk vervolg
ligt ook al klaar: ‘Met kinderen stilte ontdekken’
van G. Maschwitz. Een boek om nog meer met aandacht
en stilte te doen. Ter bestrijding van
oppervlakkigheid.
Het kunnen waarnemen
van stilte herstelt toch de balans tussen rust en
activiteit. Stilte maakt de religieuze dimensie van
het leven waarneembaar.
Wie weet ontdek ook
jij tijdens de vakantie opnieuw de stilte en wat ze
voor ons kan betekenen? Het is je in elk geval van
harte gegund!
Vertraag
Vertraag
Vertraag je
stap
Stap lager dan
je hartslag vraagt
Verlangzaam
Verlangzaam
verlangzaam je
verlangen
en verdwijn
met mate
Neem niet je
tijd
En laat de
tijd je nemen
Laat
(Leonard Nolens)
I.K.