Allen waren wij geschokt
door de beelden uit Haïti. Zo ’n ravage, zoveel
mensenleed op een zuiders eiland. Een golf van
solidariteit trok over de wereld. De media kwamen in
actie, diverse projecten werden opgestart in gemeenten,
scholen, ondernemingen. Ook Buggenhout bleef niet ten
achter. Vanuit diverse hoeken werd de vastenvoettocht
aangesproken om bij - de vele projecten - toch ook Haïti
in te schakelen. En waarom niet!
Ons gemeentebestuur
beloofde vanuit de cel ontwikkelingshulp 1000 € te
storten. Op 6 maart vroegen we aan de wandelaars een
extra inspanning van 1 € te leveren voor Haïti. Dat
bracht toch weer rond de 300 € op. Er werd dan ook
besloten een bepaald project te steunen: hulp aan
families die ouderloos geworden kinderen in hun gezin
opnemen, een project van Jeannine De Beleyr.
Wie is wie?
Jeannine
De Beleyr is afkomstig uit Belsele. Van opleiding is ze
“onderwijsgericht” en gaf een tijdje les aan
Sint-Carolus in Sint-Niklaas en Windekind in Lokeren.
In 1981, tijdens een
vakantie in Haïti, leerde ze de projecten van de Paters
Scheutisten kennen. En meteen was de link gezet naar een
engagement in een derde-wereldland. Ze kreeg een
contract en de opdracht om de activiteiten in Akil Samdi
te coördineren. Akil Samdi is een Haïtiaans dorp van
15000 mensen met een oppervlakte van 24 vierkante
kilometer.
Een tijd geleden was Akil
Samdi een rijstveld, nu is het een bijna
afgewerkt educatief centrum: Ti Solèy Leve of... de
kleine opgaande zon.
Jeannine schreef: ik moet
er nog altijd achterkomen wie ik eigenlijk ben, hier in
het dorp, ambulancier, kinderverpleegster, tuinierster
en boerin, werfoprichter, pedagoge, psychologe... enz.
Geregeld krijgt zij
stagiairs via de Katholieke Hogeschool Sint-Lieven in
Sint-Niklaas (op eigen kosten).
Het leven na de
aardbeving. Getuigenis van Jeannine.
Ooit zal ik zeggen dat ik
twee levens in Haïti heb geleefd: een leven voor de
aardbeving en een leven erna. De grens in tijd is maar
een paar seconden trilling.... de grens in emotie is
onbeschrijfbaar groot. De breuklijn is gezet, het oude
Haïti bestaat niet meer... het nieuwe heeft de vorm van
vele vraagtekens.
In de loop van de 23
jaren dat ik in Haïti leef en werk heb ik erge
gebeurtenissen meegemaakt: staatsgrepen, opstanden,
cyclonen.... overkoepeld door blijvende armoede en
miserie... maar wat nu op ons afkwam is erger dan ooit.
Een natuurramp kijkt naar geen functie, naar geen titel,
naar geen instelling. Arm of rijk, hooggeplaatst of
dakloos, Haïtiaan of buitenlander, in alle rangen zijn
slachtoffers.
Vanuit Ti Solèy Leve
willen we ons weerbaar opstellen zodat we zo een steun
kunnen zijn voor hen die het nodig hebben, in hun rouw
of in de heropbouw van een huis.
Hoe wordt het
project uitgewerkt?
De families die ouderloos
geworden kinderen in hun gezin opnemen probeert de
organisatie aldus op te volgen:
- trimestriële financiële
bijdrage voor kost en inwoon per kind, medische
assistentie
Hoe wordt de hulp
gecontroleerd?
- naam en familiale
gegevens van de voogd en van elk kind zijn gekend.
- de begunstigde
ondertekent een contract van tijdsduur, de bijdrage en
de daarop volgende ontvangstbewijzen.
- de gezinnen worden door
regelmatig huisbezoek opgevolgd door de coaches van
Ti Solèy Leve
- er wordt nieuws over de
families doorgezonden naar de donatoren.
Er zijn vele Akilse
families die kinderen opvangen wiens ouders in de
hoofdstad achterbleven om daar de resten van hun “hebben
en goed” tegen diefstal te beschermen... Voor die
families is het overrompelend om zoveel meer borden te
moeten vullen met het schaarse eten dat er is,
om zoveel meer kinderen
slapen te leggen in te kleine huisjes, om voor zoveel
meer kinderen tijdelijk een school te zoeken,
leerboekjes en schoolmateriaal te moeten kopen met geld
dat er niet is.
Onmachtig voelen de
mensen zich misschien wel, maar zeker niet gebroken
wanhopig.
Een zak rijst
is de oplossing niet
Wie de aardbeving
overleefde heeft vernieling en dood gezien, heeft de
kreten van gekwetsten gehoord, voelde bij elke naschok
telkens weer de ontzettende angst, bracht vele nachten
in openlucht door met dagenlang honger en dorst, bekijkt
nog altijd wantrouwig elk gebouw waar noodgedwongen moet
worden binnengegaan. En toch vraagt die getraumatiseerde
Haïtiaan geen psychologische opvang... vraagt men geen
zak rijst...
* De student vraagt een
beurs om zo vlug mogelijk zijn studies in een
provinciestad verder te zetten...
* Het opvanggezin wil zo
vlug mogelijk het geld vinden om de weeskinderen op een
school te krijgen, net als de andere leerlingen, met het
nodige schoolmateriaal...
* De jonge werkman zoekt
geld om zo vlug mogelijk weer naar de hoofdstad te
reizen, hij is technisch aangelegd en kan wellicht bij
een opruimfirma een job vinden enz....
Deze ramp is een
uitdaging voor het Haïtiaanse volk om “collectief” de
oude corrupte gewoontes af te schrijven, om een
collectieve “interne solidariteit” te creëren en uit te
voeren, zonder argwaan, zonder onverantwoord
eigenbelang.
Wat nu verder?
Het was de bedoeling van
Jeannine De Beleyr in het voorjaar even naar België te
komen. Gezien de omstandigheden zal het waarschijnlijk
maar in het najaar zijn. Dan zal er hier kunnen verteld
worden hoe er in Ti Solèy Leve weer leven is, dat ze
doorgaan en doorgaan, dat ze dank zij een beetje hulp
vanuit Buggenhout naar een nieuwe toekomst kunnen
bewegen. Solidariteit is de tederheid van de volkeren!
ZR