Een merel vliegt door de felle lucht. De eerste opwarmende zonnestralen openen onze ogen voor een nieuw ontluikend seizoen. Het doet haast pijn aan de ogen… dat eerste felle licht na deze wel donkere winter. Maar het werd tijd, hoog tijd dat we terug dat fijne gevoel krijgen van Lente. De lentekriebels als het bloed gaat bruisen in ons lichaam van warmte en licht net zoals bomen en struiken hun levenssappen terug op gang komen zodat fris groene blaadjes en bloesems in allerlei kleuren de kans krijgen ons toe te wuiven in een lentebries.

 

 

Een mooie natuur

 

Het wakker worden ’s morgens met het eerste gefluit van een orkest vogels die in de dauw op het gazon trippelen om heerlijke pieren te verorberen. Het gras dat terug schiet en het eerste werk in de tuin om het dode groen en takken te verwijderen zodat nieuwe scheuten kunnen groeien in de voorjaarszon.

 

Sneeuwklokjes en krokussen geven de eerste kleuren aan de tuin. En hier en daar komt er reeds een narcis uit. Geen mooier beeld voor de prille lente dan de narcis, die als het moet zelfs in de sneeuw haar kop ophoudt. Afgelopen weekend kwam mijn vrouw na het winkelen met een frisgroen potje botanische narcissen thuis, “om de eerste lente in huis te brengen”, zei ze knipogend. We genoten van een heerlijk ontbijt in het zonnetje met onze narcissen.

 

Deze bloem kreeg haar naam van een Griekse mythe waarin de ijdele jongen Narcissus, die zijn eigen spiegelbeeld in het water net iets te graag zag voor straf in een narcis veranderde. In het Oosten heeft deze bloem een heel andere betekenis; Ze wordt vereenzelvigd met het symbool voor de treurige liefde. Gescheiden minnaars sturen elkaar een narcis als bewijs van hun trouw. Hoe een paasbloem verschillende betekenissen krijgt!

 

 

 

 

 

 

Het verwerken van een donkere winter

 

De natuur vertelt ons verhalen van nieuw leven in de Lente. Daarom halen we haar ook in huis, geven we haar ruimte in de tuin of gaan we haar opzoeken door wandelingen in de natuur te maken. We proberen de sombere tijd van de winter achter ons te laten…

 

Dit jaar leek echter de lente op haar te laten wachten. Meermaals werd alles gehuld in een wit laken en werden we ondergedompeld in een grijze lange winter. Maar in vergelijking met de zware regenval en overstromingen in Haïti is dit grijs en mistroostig weer het spreken niet waard. Het regenseizoen moet bovendien daar nog starten. Een drama voor deze vele mensen die nog op straat of in tenten leven. En dan onlangs de zware aardbeving in Chili met een tsunami… de natuur kan in de lente mooi zijn, maar af en toe laat ze zich van een andere kant zien. Dan is de mens piepklein… één van de vele levenssoorten op deze wereldbol.

 

Dichter bij huis hadden we het bezoek van Xynthia, een mini-orkaan die Europa teisterde. Natuurgeweld dat ook dodelijke slachtoffers eist met het nodige menselijk leed en stoffelijke ravage.

 

In eigen land beheersten de ontslagen bij Opel en Carrefour het nieuws. Menselijke drama’s van families die bij dezelfde werkgever werkzaam waren en zich nu afvragen of deze lente ook voor hen iets meer in petto heeft dan de ontluikende natuur en eerste zonnestralen. Is er licht aan het einde van de tunnel of niet? Waar moet het naartoe met deze mensen: te jong voor pensioen en te oud om elders vlot aan de slag te kunnen. Duizenden die hun job verliezen, dat maakt indruk en dan hebben we het niet over diegenen die geruisloos hun werk verliezen zonder acties of collectieve ontslagregeling.

 

 

Groen kleur van de hoop

 

Mag het voor hen ook lente worden? Mag de natuur milder worden naar de zomer toe? Moge het frisgroene van de lente een teken van hoop zijn voor de mensen die het vandaag moeilijk hebben, waar elke dag een dag is om te overleven. Mogen wij bij het begin van deze lente ons bezinnen en even in gedachten zijn bij deze mensen ver weg en dichtbij. Lentekriebels…

 

 

 

KDK