 Dan
duiken we het jaar 2010 binnen en wat zal het brengen?
Ik denk dat heel wat lezers zich de vraag stellen: “wat
het nieuwe jaar te bieden heeft, wat staat er voor mij
in de sterren geschreven?”
Een
ster van moeten
Er is toch
zoveel te wensen. Wij zouden veel willen en veel willen
doen. Met oude jaar hebben we een paar sterretjes
ontstoken door middel van vuurwerk. Een eerste ster zou
kunnen zijn wat eigenlijk allemaal moet het komende
jaar. Nog harder werken, veel geld verdienen, vaker op
vakantie gaan, meer gewicht verliezen, er mooier en
slanker uitzien.
Er is een
ster die brandt, ze flakkert even en ze dooft zo meteen
uit. Dit zijn voor sommigen vurige wensen. We schieten
ze met een ferme knal de lucht in. Wanneer het sterretje
gedoofd is, smeult het nog even na en morgen is het een
hoopje afval. Tijdelijke dingen zijn het die zomaar
voorbijgaan en vlug uitdoven.
Een
ster voor de wereld
Misschien
nog een tweede ster voor alles wat we graag zouden
hebben op onze wereld. Heel veel vrede en
rechtvaardigheid. Geen oorlog meer, geen atoomwapens.
Geen dreiging in het Midden-Oosten, Noord-Korea of Iran.
Al dat terrorisme in Afghanistan, Irak en Pakistan
gestopt. Alle godsdiensten die in vrede en respect met
elkaar samenwerken. Geen natuurrampen of hongersnood
meer. Het zou toch mooi zijn moest dit tot het verleden
behoren. Maar met een sterretje komen we er niet. Onze
wensen komen niet zomaar uit. We zullen er in het nieuwe
jaar verder moeten voor bidden ook al ligt dit ver
buiten ons bereik.
Een
ster voor de kerk
Toch
misschien nog een derde sterretje proberen voor wat we
zouden wensen voor onze eigen kerk. Natuurlijk in de
eerste plaats voor mensen die zich geroepen voelen door
God, in een kerk van vandaag. Goede verstandhoudingen
tussen de parochies onderling. Heel wat mensen die op
een vrijwillige basis onze geloofsgemeenschap mee helpen
dragen. Een geloofs-gemeenschap die verder ziet dan de
eigen kerktoren om zo concrete dingen te realiseren die
elke generatie kan raken. Een leiding die leiding geeft,
geschoeid op een evangelische leest. Maar ook dit hebben
we niet zomaar in handen. Een ster die flikkert en
dooft. Misschien is het knallende vuurwerk wel leuk op
oudejaarsavond, maar jagen we er niet onze angsten en
geesten van leegte mee weg? Misschien moeten we toch
weer een lichtje ontsteken zoals we zo vaak doen in een
kerk of een kapel ergens bij een Mariabeeld of gewoon
bij ons thuis.
 Een
nieuwe hemel,
een
nieuwe aarde
Misschien gaat
het niet om het grote uiterlijke van de wereld of onszelf of
van de kerk, maar om het innerlijke dat alleen te veranderen
is als we onszelf veranderen.
Als we zo zelf
niet het middelpunt van de wereld hoeven te zijn, maar de
andere en ook “De Andere” met twee hoofdletters. We mogen
Hem hier met liefde God noemen en die in Jezus zelf liet
zien dat Hij ons mensen liefheeft. We mogen weten dat we er
mogen zijn met al onze gebreken, met onze vragen en
eenzaamheid, met al onze verlangens, groot of klein. Zo,
zegt Jesaja in naam van God, zo wordt een nieuwe hemel en
een nieuwe aarde geschapen en zo roept God ook ons. Een
kleine zachte stem, geen groot geweld, geen knallend
vuurwerk, maar in het licht van een kaars. Wij mogen
proberen zijn stem te verstaan, zijn bescherming te zoeken,
te vertrouwen op God die ons nabij wil zijn als een vader of
moeder van zijn kinderen. Ster van de kerststal, licht van
Christus, licht in ons hart.
Licht in
het nieuwe jaar
Verandert
daarmee de wereld, de kerk, onze samenleving? Neen, dat
niet, maar misschien wel wijzelf, U en ik als we God blijven
zoeken en af en toe even mogen ontmoeten. In het samenkomen
met geloofsgenoten, maar ook daarbuiten in de ontmoeting met
mensen van wie we houden, zoals God van elke mens houdt.
Daar branden we licht voor. Blijvend licht in het komende
jaar, licht van de paaskaars. Licht van Christus. Licht van
God. Licht voor ons mensen in het nieuwe jaar.
Zalig
nieuwjaar
J.B.
|