|
Neen zeggen is
moeilijk
‘Neen kinderen, een
spelcomputer krijgen jullie niet van ons. Trouwens jullie
hebben zoveel speelgoed waarmee je niet meer speelt. Jullie
weten waarom we niet van computerspelletjes houden: ze zijn
vaak gewelddadig en doden de creativiteit.’
‘Maar ze hebben dat
allemaal’…
Ouders willen nochtans
voorkomen dat hun kinderen buiten de groep vallen. Dus volgt
er een heus gesprek. Onze oudste dochter besluit goed
bedoeld: ‘Bedankt, mama, dat je ons niet verwent!’ Er volgt
een tweede gesprek over hoe verwend wij allemaal wél zijn.
Opvoeden is niet gemakkelijk.
Het valt soms moeilijk neen te zeggen, maar dat is wel
belangrijk voor het welbevinden van het kind op termijn.
Altijd toegeven en geen duidelijkheid scheppen maakt een
kind niet gelukkig.
Waarom is het zo moeilijk om
neen te zeggen tegen je kind? Soms hebben ouders een
schuldgevoel omdat ze allebei werken en willen ze
compenseren. Hetzelfde maar anders wanneer ze gescheiden
zijn of een slechte herinnering hebben aan hun eigen strenge
opvoeding. Soms zijn ze bang om conflicten aan te gaan met
hun kinderen en willen ze zoveel mogelijk teleurstellingen
voorkomen.
Nochtans is het in het echte
leven in de grote boze buitenwereld niet anders. Ook daar
zullen onze kinderen later met conflicten moeten kunnen
omgaan en zullen ze teleurstellingen moeten kunnen
verwerken.
Kinderen die altijd alles toe
krijgen willen vaak de situatie controleren, huilen snel
wanneer ze dat niet kunnen of mogen en worden bij tegenslag
gauw agressief. Ze zijn op het eind onverzadigbaar en nooit
tevreden. Uiteindelijk zullen ze niet goed kunnen
functioneren in relatie met anderen. Ze zijn geen “neen”
gewend en kunnen niet met frustraties omgaan. Ze hebben niet
geleerd dat hun vrijheid eindigt waar die van een ander
begint…
Hij komt…hij komt…
Onze kinderen bladeren al
enkele dagen likkebaardend in speelgoedboekjes en knippen de
foto’s van hun geliefkoosde speelgoed uit. Er is immers nog
zo veel dat ze niet hebben. Zouden ze dit jaar dan misschien
van de Sint die spelcomputer krijgen die ze van mama of papa
nog niet kregen? Ze maken hun verlanglijstje op in een kamer
die uitpuilt van de spelletjes, boeken, puzzels,
poppen, auto’s.
Intussen antwoord ik via
e-mail op de vraag van enkele familieleden
“wat onze kinderen dan wel
als cadeau zouden willen met Kerstmis, met Nieuwjaar":
‘De kinderen lezen en
knutselen graag.
P.S.: We geven geen
geschenken met Nieuwjaar.'
Als ik aan mijn kindertijd
terugdenk, hebben mijn aangename herinneringen allemaal te
maken met belevenissen in ons gezin, het kattenkwaad dat ik
met de buurkinderen uithaalde, het helpen in de bakkerij van
mijn ouders,… maar zeker niet over wat ik allemaal als
geschenk kreeg. Met deze gedachte in mijn achterhoofd wordt
het beslist weer een boeiende uitdaging om met zoveel
mogelijk fantasie het feest van Sinterklaas te vieren en
enkele –zeker niet teveel- nuttige geschenken uit te
zoeken.
I.K.
|