Einde vakantie - Terug naar school...

 

 

 

 

De grote schoolvakantie is ten einde en aldus is voor de meeste mensen de vakantietijd of verlofperiode ook voorbij.

Wellicht hebben jullie deugd gehad aan de vakantietijd: meer tijd voor het gezin, lekker ontspannen, nieuwe landen en mensen leren kennen, energie opdoen enz….

 

 

 

En nu …

… een nieuw schooljaar, terug naar school 

 

 

Twee maanden heeft de schoolbel gezwegen. Lachend, afwachtend, angstig, schoorvoetend, enthousiast, benauwd, hoopvol wachten zo velen op het belsignaal.  Ieder die iets met de school te maken heeft, kent elk jaar opnieuw die spannende, afwachtende betrokkenheid.  Wat brengt het nieuwe schooljaar?

‘Gedaan met de vrijheid’, is zeker de zucht waarmee sommigen opnieuw de vertrouwde muren, klassen en boeken bekijken.  Of … is het juist ‘leve de vrijheid’? De vrijheid van de geest die nieuwe kennis mag ontdekken, of wetenschap en waarden mag doorgeven.  Leren is immers een wisselwerking van geven en nemen.

 

 

Voor elke ouder die zijn kleine telg voor het eerst naar school brengt, een spannende datum. 

’s Morgens het kind met een krop in de keel afstaan aan de meester of juffrouw.

Bij het ophalen ‘s avonds wordt de ene ouder geconfronteerd met een brokje enthousiasme, terwijl de andere eerst een uurtje traantjes moet wegvegen bij een peuter die "nooit meer terug" wil.  Hoe je kind ook tegenover die eerste schooldag staat, zowel voor jou als voor hem/haar betekent dit een belangrijke stap in jullie leven.  Want vanaf nu is het voor beiden…loslaten geblazen! Van een peutertje die zijn (blijde?) intrede maakt in de wijde wereld, zal iedereen begrijpen dat dit niet zonder emotionele slag of stoot gebeurt. 

Het is ook een grote stap voor de zesjarigen die een stap zetten naar het eerste leerjaar.  Een nieuwe wereld gaat voor hen open.  Ze willen vele nieuwe dingen ontdekken.

Dit is ook zo voor de twaalfjarigen die een bepaalde keuze hebben gemaakt in de studierichting die ze aanvatten.  Vol goede moed beseffen ze dat ze vanaf het begin veel aandacht moeten geven en regelmatig studeren en hun taken bijhouden.

 

 

Ook voor de leerkrachten is het telkens iets nieuws.  Zelfs al blijven ze in dezelfde klas “zitten” het zijn telkens nieuwe kinderen die hen worden toevertrouwd.  Elk kind is waardevol en vraagt hun volle aandacht. 

Deze gedachte vind ik mooi verwoord in het boekje van “De Kleine Prins” van A.  de Saint-Exupéry nl. in de ontmoeting tussen de vos en de kleine prins.

 

 

Uit de “Kleine Prins” van A. de Saint-Exupéry

 

En toen verscheen de vos.

Goede morgen, zei de vos. 

Goede morgen, zei de kleine prins beleefd. Hij draaide zich om, maar zag niets. 

Hier ben ik, onder de appelboom, zei de stem. 

Wie ben je? vroeg het prinsje.  Je bent grappig. 

Ik ben een vos, zei de vos. 

Kom met me spelen, stelde de kleine prins voor, ik voel me zo verdrietig.
Ik kan niet met je spelen, antwoordde de vos.  Ik ben niet tam. 

0, pardon, zei de kleine prins, wat is dat: 'tam'?

Je bent niet van hier, zei de vos.  Wat zoek je eigenlijk?

Ik zoek vrienden.  Maar wat betekent dat tam-maken?

Dat is een begrip dat maar al te zeer vergeten is. Het betekent: verbondenheid scheppen. 

Verbondenheid scheppen?

Ja, inderdaad, zei de vos.  Jij bent nu voor mij nog maar een klein jongetje, net als alle andere kleine jongetjes.  Ik heb geen behoefte aan jou, evenmin als jij behoefte hebt aan mij.  Ik ben voor jou als alle andere vossen.  Maar als jij mij tam maakt, dan groeit er verbondenheid.  Dan zullen we behoefte hebben aan elkaar.  Dan word jij voor mij enig op de wereld en ik voor jou.  Mijn leven is eentonig, ik jaag op kippen en mensen jagen op mij.  Alle kippen lijken op elkaar, en alle mensen lijken op elkaar.  En dan verveel je je wel een beetje.  Maar als jij mij tam maakt, als er verbondenheid tussen ons groeit, dan wordt mijn leven vol zon.  Dan leer ik jouw voetstappen kennen en onderscheiden van alle andere.  Voor de voetstappen van anderen kruip ik weg onder de grond, maar jouw voetstappen zullen me uit mijn hol te voorschijn roepen.  Ze zullen me als muziek in de oren klinken.  En kijk eens! Zie je die korenvelden? Nu eet ik geen brood.  Ik heb niets aan koren, en korenvelden zeggen me niets.  Dat is heel verdrietig.  Maar jij, je hebt goudblond haar.  Als je me nu tam maakt, dan zegt het koren me wel iets.  Door het goudblond koren zal ik aan je moeten denken.  En ook het geluid van de wind in het koren zal ik mooi vinden. De vos werd stil en keek het prinsje lang aan. 

Alsjeblieft. . .  wil je me tam maken? zei hij. 

Ja, dat wil ik wel, antwoordde de kleine prins, maar veel tijd heb ik niet.  Ik moet vrienden ontdekken en allerlei dingen leren kennen. 

Alleen de dingen die je tam maakt en waarmee je een band schept, leer je kennen, zei de vos.  De mensen hebben geen tijd meer om iets te leren kennen.  Ze kopen alles kant en klaar in de winkels.  Maar doordat er geen winkels zijn die vrienden verkopen, hebben de mensen geen vrienden meer.  Als je een vriend wil, maak me dan tam!

Wat moet ik doen? zei het prinsje. 

Je moet veel geduld hebben, antwoordde de vos.  Kijk, je gaat eerst een eindje van me af in het gras zitten.  Ik bekijk je eens tersluiks en jij zegt niets: woorden geven maar misverstand.  Maar je kunt iedere dag een beetje dichterbij komen zitten. De volgende dag kwam het prinsje terug. 

Je had beter op tijd kunnen komen, zei de vos.  Als je b. v.  om 4 uur 's middags komt, begin ik om 3 uur al gelukkig te worden.  Hoe later het wordt, des te gelukkiger voel ik me.  En om 4 uur word ik al onrustig.  Zo zal ik de waarde van het geluk leren kennen! Maar als je op een willekeurige tijd komt, dan weet ik nooit hoe laat ik mijn hart moet klaarmaken. . .  Er moeten toch riten zijn. 

Riten, wat is dat? vroeg de kleine prins. 

Dat is ook weer zo'n vergeten begrip, zei de vos.  Een rite is een gebruik dat maakt dat de ene dag verschilt van alle andere dagen, het ene uur van alle andere uren.
Zo maakte de kleine prins de vos tam, en het uur van vertrek naderde.  - Ach, zei de vos, ik zal huilen. 

Maar dat is je eigen schuld, zei de kleine prins.  Ik had geen kwade bedoelingen in het hoofd, maar jij wilde dat ik je tam maakte. 

Inderdaad, zei de vos. 

En nu ga je huilen, zei de kleine prins. 

Ja, zei de vos. 

Dan heb je er niets mee gewonnen? zei de prins. 

Toch wel, de kleur van het korenveld. 

Vaarwel, zei de prins. 

Vaarwel, zei de vos.  Kijk, dit is mijn geheim, het is heel eenvoudig:alleen met het hart krijg je kijk op iemand.  Het wezenlijke is voor de ogen onzichtbaar. 

Het wezenlijke is voor de ogen onzichtbaar, herhaalde de kleine prins, om het goed te onthouden. 

De mensen hebben het vergeten, zei de vos.  Maar jij moet het niet vergeten.  Jij blijft altijd

verantwoordelijk voor wat je tam hebt gemaakt.

 

 

 

 

 

Wensen:

Ik wens aan alle kinderen een toffe klas, nieuwe vriendjes en vriendinnetjes ontdekken, spannende lessen en aangename leerkrachten, die je ‘tam’ maken, waarmee  je een band schept, waardoor je elkaar beter leert kennen.

 

Ik wens alle leerkrachten en schooldirecties een krachtig nieuw schooljaar toe, met goede verstandhouding tussen collega’s en een goede band met de kinderen en hun ouders.

 

Ik wens aan alle ouders dat ze een goede relatie met de school en de leerkracht opbouwen en dat opduikende problemen met hun kind vlot kunnen worden besproken.

Misschien is het wel een ideetje om je bij het oudercomité van de school van je kind aan te sluiten.  Zo ben je prima op de hoogte van waar je kind mee bezig is en heb je zelfs gedeeltelijk inspraak in de organisatie van de school.  Maar naast het formele aspect van zo’n comité leer je natuurlijk een heleboel andere ouders kennen die net dezelfde fasen meemaken als jij. 

 

Kinderen en jongeren, ouders en opvoeders, wensen wij een ‘goed’ schooljaar toe, met Gods milde zegen. 

 

 

 

 

 

Gebed

 

In de ontmoeting tussen jongeren en opvoeders

ontstaat het groeizaad voor een nieuwe wereld.

Wij vragen U, God,

dat jongeren en opvoeders

openstaan voor elkanders ideeën en ervaringen;

dat zij het als een verrijking zien

om met elkaar de weg van het leven te gaan.

 

 

 

 

 

Paul Redant

 

 

 

 

Terug naar indexpagina hoofdartikels