|
Maar willen we ook enkele christelijke accenten
leggen in onze vakantie? Deze vraag stelde ik
aan enkele vrienden en familieleden. Alvast
bedankt voor jullie mooie getuigenissen:
Wij kijken
ieder jaar opnieuw uit naar de vakantie omdat
alle activiteiten, vergaderingen,
trainingen,…dan even op non-actief staan.
Vooral ikzelf heb dat echt nodig om dan weer
fris en vol goede moed te beginnen aan een nieuw
werkjaar.
Alleen, ons
christen-zijn is iets dat toch gewoon doorloopt,
ook in de vakantie, als een rode draad in ons
dagelijks leven.
Toch hebben
we, bewust of onbewust, gekozen om ons extra in
te zetten voor Akindo. ‘Akindo’ organiseert
vakanties voor maatschappelijk kwetsbare
kinderen en jongeren. Van onze kinderen
verwachten we ook dat ze hun bijdrage leveren.
Annelies zal als leidster 10 dagen mee een kamp
organiseren voor de 17-jarigen. Heleen,
Christiaan en ikzelf zullen gaan helpen in het
huis van Akindo: poetsen, in de keuken helpen,
invallen waar nodig…
Op 15 augustus
zijn we uitgenodigd om getuige te zijn van de
eeuwige gelofte van broeder Yvan van de
Fraternité de la Tiberiade.
We kijken er
al naar uit.
(Hilde)
Al biddend de
wereld rond !
Al jaren
bezoeken wij tijdens onze daguitstappen in
binnen- en buitenland kathedralen,kerken,
kapelletjes. Daar offeren we kaarsen en bidden
we voor rust en vrede in de wereld.
(Ines)
Als het dit
jaar lukt ( vorig jaar niet ) een dagje
samenzijn met de broedergemeenschap in
Tibériade. Echter dit is een extraatje.
Echt tijd
maken voor elkaar: zowel in gezin, tegenover
echtgenoot, als de kinderen, als voor elkéén die
toevallig ons pad kruist. Tijd, in de volle zin
van het woord: er zijn voor elkaar, zonder te
denken ‘ik moet nog dit, of dat wacht nog…’ in
de vakantie is er tijd.
Een religieus
boek lezen als herbronning. Dit jaar staat
‘Ongehoord’ van Peter Schmidt al klaar.
In het
buitenland, bidden en stil verwijlen in die paar
kerken die we bezoeken.
Een gastvrij
huis zijn voor…
(Hilde)
Het gaat er
ons over om tijdens onze vrije tijd eens stil te
staan bij ons doen en laten tijdens het
werkjaar. Vandaar dat wij ook dit jaar weer
gedurende 2 weken onze pauze-knop indrukken om
tijdens deze periode in de warme schoot van ons
kerngezinnetje in eerste instantie God te
bedanken voor het onwaarschijnlijke geluk dat
wij samen mogen beleven, en ons te bezinnen over
de mogelijkheid om ons leven meer inhoud te
geven; voor ons gezin; maar eveneens voor onze
medemens.
Het is de
bedoeling om na onze vakantie met vernieuwde
energie en positiviteit ons als Christenmensen
onder onze medemensen te begeven en trachten het
goede te doen, elke dag opnieuw.
(Ruben)
Genieten (
iets wat we te weinig doen in ons gejaagd leven)
van de rust: geen school, geen examens, geen
muziekschool, niet in de file staan….
Tijd maken
voor elkaar, samen ‘thuis’ zijn, eens
bijbabbelen over diepere dingen, tijd maken om
te luisteren naar mensen die hun verhaal kwijt
willen, een bezoekje brengen aan kennissen die
alleen zijn of eenzaam…
En
tenslotte tijd maken voor God: rustig naar de
eucharistieviering gaan zonder de bezorgdheden
van de volgende werkweek mee te nemen.
(Lieve en
Stefan)
‘Je bent niet
wat je hebt, maar je bent wat je geeft.’ Een
stuk van mijn kostbare tijd wil ik wijden aan de
gezondheidszorg in Rwanda. Binnenkort vertrek
ik met ‘Artsen zonder vakantie’ voor twee weken
naar Rwanda om les te geven aan
verpleegkundigen in Rwanda.
Mede door de
grote steun van mijn echtgenote, die thuis het
huishouden draaiende houdt, kunnen we op deze
manier een bijdrage leveren voor de derde
wereld.
(Ivo) |