Getuigenis 1

Gespannen voorbereiding.

De grote gebeurtenis die mij te wachten stond was naast het eerste boekentasje het aftellen naar dé grote dag namelijk: mijn eerste communie. Dan mocht ik de allereerste keer ter “Heilige Tafel naderen” zoals dat heette, met “Jezuke” die in ons hartje kwam. Die dag ging dan ook het keerpunt in mijn kinderleven worden. Van dan af moest en mocht ik elke zondag naar de H. Mis.

Gezwind en huppelend stapte ik dan naast mijn grootmoeder, zij woonde bij ons in, m’n handje veilig geborgen in grootmoeders warme hand. Op weg naar de half negen mis. Grootmoeder was graag ruim op tijd, daarbij de opmerking van mijn ouders negerend met haar antwoord: “In de kerk is werk”. Mijn ouders waren dan reeds  voor dag en dauw terug van de vroegmis om half zes.

Kwam nu de dag van mijn communie dichterbij! Moeder kocht een mooi maar sober parelwit kleedje, wit gelakte schoentjes, kousjes, kanten handschoentjes, kanten zakje aan de pols. Een klein wit engelen-bloemenkroontje voltooide de outfit op m’n eenvoudig, netjes kort geknipte haartjes.

Voorbereiding in de kerk.
Waar vooral de aandacht naartoe ging was de generale repetitie en het gewetensonderzoek, als voorbereiding op de biecht, bijgestaan door de zuster van de klas.

Mijn kleine oortjes aandachtig toegespitst op wat ik zoal zou moeten biechten.

Teveel gebabbeld in de klas, dat was wel een punt voor mij.

Je tong uitsteken als je kwaad was.

Ongehoorzaam zijn thuis.

Zeuren als je te vroeg naar bed moest.

Onbeleefd geweest. Kortom een hele waslijst voor mijn arme kinderzieltje.

Menig keer gingen we met al de communicantjes in spe naar de grote kerk voor de driloefeningen.

Aanschuiven in de rij voor de communiebank. Wachten op de eerste tik met de sleutel van de streng ogende zuster, dat betekende kniebuiging.

Tweede tik = knielen. Derde tik allemaal gelijk handjes vroom onder het communielaken.

Dan werd het bijzonder spannend: oogjes toe, mondje open en tong uitsteken.

Maar het biechten was andere koek. Eén voor één aanschuiven en telkens er een stoel vrij kwam van een kindje dat in de donkere biechtstoel verdween, moest ik van mijn grote stoel klauteren om mij weer te wringen en op te trekken aan de volgende, een plaatsje dichter bij dat duistere hokje. Mijn neusje amper boven het gebedsplankje van de stoel uitpiepend ofwel er onder duikend om een beter zicht te krijgen op de slachtoffertjes aan de andere kant van de biechtstoel. De spanning steeg ten top; het was ei zo na in het broekje toen ik stilletjes op m’n knietjes met ingehouden adem in het volledig donkere hokje zat te wachten tot het gaatjesluikje weg schoof en ik met bonzend hartje dat klopte tot in m’n keel mijn zondekes moest biechten.

Wat een bevrijding toen dan eindelijk het deurtje weer dichtviel, het zware gordijn openfloepte en ik terug in een andere wereld belandde.

Na de penitentie werd het tijd voor de zangherhaling. Dat was pas leuk. Vrome zeemzoete liedjes werden gezongen uit volle borst en “allemaal van buiten”. Voor lezen was het nog te vroeg.

Het feest.

Was de viering, de communiemis, dan eindelijk verlopen dan werd ik met mijn ouders opgewacht bij een of andere tante. Daar stond dan een uitgebreid ontbijt op ons te wachten. We waren nog altijd nuchter want vanaf middernacht mocht ik niets meer eten noch drinken.

De mooi gedekte witte tafel stond klaargezet met hard gekookte eitjes, gekookte hesp en kaas, met versgebakken melk- en rozijnenbrood, koffie en chocolademelk. Een waar festijn.

Het gebruik was een centje geven voor de spaarpot. Die werd dan verder niet meer aangesproken. Van cadeautjes herinner ik mij amper iets.

Mijn aandacht ging vooral naar m’n mooie goudbedrukte communieprentjes, al dan niet met een fijn kantje rond. Daar prijkte dan fier mijn volledige naam op, de herinnering aan de mooie dag en een zoet gedichtje.

Dat mocht ik eigenhandig uitdelen en ruilen met andere prentjes.

Prachtig mooie tijd in al zijn eenvoud; zalige kindertijd waarin we mochten zeggen: “Een kinderhand is vlug gevuld”.

Getuigenis 2

Mijn Eerste Communie is wel heel lang geleden,maar ik weet toch nog het een en het ander. Het was heel vroeg in het voorjaar. 27 maart 1947. Het was nog koud.
De oorlog was maar juist achter de rug. De mensen rondom ons deden toch hun best om er  een speciale dag van te maken.

De viering in de kerk.

Op een gewone dag in de week -ik denk een donderdag- kwamen al de kinderen uit de verschillende wijken naar de hoofdkerk.
Er was trouwens maar één kerk. Ik alleen  stapte te voet met vader en moeder naar de kerk. De andere broers en zus moesten thuis blijven. Dit was een privilege.
Alles was toch heel bijzonder. Ik was ook een beetje bang om niets verkeerd te doen. Wij hadden goed geoefend in de klas. Maar toch:
 -gelijk knielen
 -mooi tafeltje maken met de handjes onder het kleed van de communiebank
 -tong niet te ver, maar wel ver genoeg uitsteken
 -vooral niet bijten op de hostie
 -geknield met handjes voor het gezicht,lang en ingetogen bidden
Verder verliep de eucharistie zonder inbreng van de kinderen.
Er eindelijk bijhoren, dat was het overheersende gevoel.
Daarna tussen vader en moeder terug naar huis en in alle soberheid u toch eventjes in het middelpunt weten van de belangstelling.
 

Na de viering…

Bij thuiskomen was er chocolade melk en vers gebakken krentenbrood. Het smaakte heerlijk. Ik ruik het nog. Dit was ook onze eerste maaltijd, we waren namelijk tot dan nuchter gebleven.
Daarna werden de propere kleren weg gelegd en speelden wij verder.
Wij verlangden naar de volgende zondag, om samen met de grote mensen mogen mee te doen.
Ik heb er goeie herinneringen aan.

Slot

Met onze dank voor deze twee getuigenissen. Wellicht is het goed dat ouders en grootouders aan hun kinderen eens vertellen hoe zij de eerste communie hebben beleefd.

Proficiat

Een welgemeend Proficiat aan alle eerste communicantjes, ouders en familie.

PR

Terug naar indexpagina hoofdartikels